Απορρίφθηκε το αίτημα της ΟΛΜΕ για "πάγωμα" της πολιτικής κινητοποίησης των εκπαιδευτικών και της επίταξης των κτιρίων των σχολείων

Απέρριψε ο αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Σωτ. Ρίζος, το αίτημα της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) να χορηγηθεί προσωρινή διαταγή, με την οποία να «παγώνουν» προσωρινά οι κυβερνητικές αποφάσεις για την πολιτική κινητοποίηση των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και την επίταξη των κτιρίων (σχολείων), που είναι αναγκαία για την διεξαγωγή των πανελλαδικών εξετάσεων.

Η κύρια προσφυγή (αίτηση ακύρωσης) της ΟΛΜΕ θα συζητηθεί στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας στις 7 Ιουνίου 2013 με εισηγητή τον σύμβουλο Επικρατείας, Ηρ. Τσακόπουλο, και βοηθό τον Β. Γκέρτσο. Η ΟΛΜΕ κατέθεσε στο ΣτΕ και αίτηση αναστολής. (Δείτε περισσότερα εδώ)

Πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63826773

Αντισυνταγματική έκρινε το ΣτΕ την τακτοποίηση των αυθαιρέτων νέας γενιάς

Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) σε διάσκεψη, κεκλεισμένων των θυρών, έκρινε σύμφωνα με πληροφορίες, αντισυνταγματική την τακτοποίηση των αυθαιρέτων νέας γενιάς με «πάγωμα» της κατεδάφισής τους για 30 χρόνια (αφού καταβληθεί το σχετικό πρόστιμο), όπως επίσης έκρινε αντισυνταγματικό στο σύνολό του το νόμο 4014/2011 για την περιβαλλοντική αδειοδότηση έργων και δραστηριοτήτων, την δημιουργία του «Πράσινου Ταμείου», κ.λπ.

Όπως τόνιζαν νομικοί κύκλοι η απόφαση αυτή του ΣτΕ δημιουργεί αδιέξοδο σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που τακτοποίησαν τα αυθαίρετά τους, ενώ διαιωνίζει το πρόβλημα των αυθαιρέτων, καθώς η Πολιτεία δεν εκφράζει τη βούληση να συμμορφωθεί στις αποφάσεις του ΣτΕ. Επίσης, προκαλείται αναστάτωση λόγω των χιλιάδων περιπτώσεων μεταβιβάσεως ακινήτων και συμβολαιογραφικών πράξεων που έγιναν την τελευταία διετία, ενώ την ίδια στιγμή προκαλούνται τεράστια ερωτηματικά στους πολίτες οι οποίοι εντάχθηκαν στις σχετικές ρυθμίσεις του νόμου καταβάλλοντας αξιόλογα χρηματικά ποσά για την νομιμοποίηση των αυθαιρέτων τους. Εξάλλου, γεννώνται ερωτηματικά για το εάν θα επιστραφούν τα ποσά που έχουν καταβληθεί για την νομιμοποίηση αυθαιρέτων ή θα βρεθεί άλλης μορφής λύση. Μάλιστα, προσέθεταν οι ίδιοι κύκλοι ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι έχουν καταβληθεί και αμοιβές σε μηχανικούς οι οποίοι επωμισθήκαν το μεγάλο βάρος διευθέτησης της νομιμοποίησης. Πάντως, σε κάθε περίπτωση πρέπει να είναι άμεση η νομοθετική παρέμβαση του υπουργείου Περιβάλλοντος, προσέθεταν οι ίδιοι κύκλοι.

Να σημειωθεί ότι και κατά το πρόσφατο παρελθόν η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει κρίνει αντισυνταγματική την παλαιότερη προσπάθεια (παλαιό νομοθετικό πλαίσιο) νομιμοποίησης των αυθαιρέτων.

Ειδικότερα, η Ολομέλεια των συμβούλων της Επικρατείας (πρόεδρος ο Κ. Μενουδάκος και εισηγήτρια η σύμβουλος Επικρατείας Αικατερίνη Σακελλαροπούλου) στην εν λόγω διάσκεψη έκριναν κατά πλειοψηφία ότι ο Ν. 4014/2011 είναι αντίθετος στο άρθρο 24 παράγραφος 2 του Συντάγματος που προστατεύει το περιβάλλον, τον ορθολογικό πολεοδομικό σχεδιασμό, το οικιστικό περιβάλλον, κ.λπ.

Συγκεκριμένα, οι δικαστές έκριναν ότι ο επίμαχος νόμος του 2011 παραβιάζει ευθέως το άρθρο 24 του Συντάγματος και δεν δέχθηκαν κανέναν άλλο ισχυρισμό όσων είχαν προσφύγει στο ΣτΕ κατά της τακτοποίησης των αυθαιρέτων, κ.λπ. Επίσης, δεν δέχθηκαν ότι λόγοι δημοσίου συμφέροντος επιβάλλουν την επιβάρυνση -του ήδη κατά πολύ επιβαρυμένου- οικιστικού περιβάλλοντος και έκαναν δεκτές τις σχετικές αιτήσεις ακυρώσεως.

Οι θέσεις της εισηγήτριας για τα αυθαίρετα του 2011

Κατά την συζήτηση των προσφυγών ενώπιον της Ολομέλειας του ΣτΕ στις 14 Φεβρουαρίου 2012, κατά του νόμου του 2011 για τα αυθαίρετα, η κυρία Σακελλαροπούλου είχε αναφερθεί στην νομολογία του δικαστηρίου της τελευταίας 3ετίας (παλαιότερες αποφάσεις) που είχαν κρίνει ότι η συνταγματική ανοχή απέναντι στα αυθαίρετα εξαντλήθηκε με τον Ν. 1337/1983 και ότι δεν είναι δυνατή η αποφυγή κατεδάφισης για τα αυθαίρετα «νέας γενιάς», δηλαδή όσα κτίστηκαν μετά τις 31.1.1983. Επίσης, η εισηγήτρια είχε αναφερθεί στο περιεχόμενο του επίμαχου Ν. 4014/2011, που μεταξύ των άλλων, προβλέπει, ότι αναστέλλεται για 30 χρόνια η επιβολή κυρώσεων και κατεδάφισης αυθαιρέτων (περιλαμβανομένων και των ημιυπαίθριων χώρων) μετά την καταβολή του σχετικού προστίμου (το ύψος του οποίου καθορίζεται ανάλογα με την κατηγορία στην οποία θα υπαχθεί η πολεοδομική παράβαση), ενώ ορίζεται ότι το ειδικό πρόστιμο που θα καταβληθεί θα αποδίδεται στο «Πράσινο Ταμείο». Μάλιστα, είχε επισημάνει η εισηγήτρια ότι δόθηκαν αλλεπάλληλες παρατάσεις για την υποβολή των αιτήσεων υπαγωγής των αυθαιρέτων στον επίμαχο νόμο, όπως είχαν επίσης δοθεί και παρατάσεις για τις καταθέσεις των απαιτούμενων δικαιολογητικών.

Επιπρόσθετα, η κυρία Σακελλαροπούλου τον περασμένο Φεβρουάριο ενώπιον του ακροατηρίου είχε θέσει το ερώτημα «εάν η αντιμετώπιση της οξύτατης δημοσιονομικής κρίσης την οποία διέρχεται η χώρα, σε συνδυασμό με τη γενικευμένη και διαχρονική μορφή που έχει λάβει η αυθαίρετη δόμηση, μετά την πάροδο 30 περίπου ετών από τη θέσπιση του Ν. 1337/1983 και την πρόβλεψη παρεμβάσεων πολεοδομικής εξισορρόπησης με διάθεση τμήματος των εσόδων, συνιστούν ή όχι εξαιρετικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν αφενός την απόκλιση από τις συνταγματικές αρχές του κράτους δικαίου και της ισότητας των πολιτών έναντι του νόμου και αφετέρου αν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την επιβάρυνση του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος, αλλά και τη διαφοροποίηση της πάγιας νομολογίας του ΣτΕ ως προς την αυθαίρετη δόμηση».

Προμήνυμα του ΣτΕ για αντισυνταγματικότητα του Ν. 4014/2011

Υπενθυμίζεται ότι τις πρώτες ημέρες του Απριλίου του 2012 η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (διαδικασία Αναστολών) με πρόεδρο τον μετέπειτα υπηρεσιακό πρωθυπουργό Παν. Πικραμμένο και εισηγήτρια την σύμβουλο Επικρατείας κυρία Σακελλαροπούλου, έστειλε το πρώτο μήνυμα για την «τύχη» των αυθαιρέτων του Ν. 4014/2011. Τότε, οι δικαστές «πάγωσαν» την νομιμοποίηση όλων των αυθαιρέτων νέας γενιάς που η ανέγερσής τους βεβαιωνόταν με «ελαστικούς» τρόπους απόδειξης του χρόνου κατασκευής τους (υπεύθυνες δηλώσεις και βεβαιώσεις μηχανικών, ιδιωτικά έγγραφα, κ.λπ.), επαναφέροντας το «ρολόι» στο καθεστώς των προϋποθέσεων νομιμοποίησης προ της 28ης Ιουλίου 2011 (ημερομηνία εφαρμογής του Ν. 4014/2011), έτσι ώστε να αποδεικνύεται ο χρόνος κατασκευής μόνο με αεροφωτογραφίες και δημόσια έγγραφα.

Παράλληλα, το περασμένο χρόνο η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου με την ίδια απόφασή της (180/2012) είχε κρίνει ότι με την διαδικασία που ακολουθείται για την νομιμοποίηση των αυθαιρέτων νέας γενιάς «υπάρχει κίνδυνος περαιτέρω βλάβης του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος και δημιουργίας τετελεσμένων καταστάσεων με την πραγματοποίηση και νέας αυθαίρετης δόμησης».

Παλαιότερο νομοθετικό πλαίσιο

Να σημειωθεί ότι και κατά το παρελθόν η Ολομέλεια του ΣτΕ είχε κρίνει αντισυνταγματικό το παλαιότερο νομοθετικό καθεστώς νομιμοποίησης των αυθαιρέτων. Τότε, μάλιστα, οι σύμβουλοι Επικρατείας είχαν κρίνει πολύ αυστηρότερα το παλαιό νομοθετικό πλαίσιο, αφού είχαν αποφανθεί ότι πλέον της παραβίασης του άρθρου 24 του Συντάγματος (κάτι που κρίθηκε και τώρα για το Ν. 4014/2011), παραβιάζονται επιπρόσθετα, οι συνταγματικές αρχές της ισότητας (άρθρο 4), του κράτους δικαίου (άρθρο 25), καθώς και οι αρχές του σεβασμού και της προστασίας της αξίας του ανθρώπου (άρθρο 2 Συντάγματος).

Ενδεικτικά, το πρώτο δεκαήμερο του 2009 η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, ομόφωνα (35 δικαστές) με την υπ΄ αριθμ. 3500/2009 απόφασή της, είχε αποκλείσει κάθε προσπάθεια διατήρησης και εξαίρεσης από την κατεδάφιση των αυθαιρέτων «νέας γενιάς» (που χτίστηκαν μετά το νόμο Τρίτση-Ν. 1337/1983, δηλαδή που ανεγέρθηκαν μετά την 31.1.1983) και στα οποία εντάσσονται ως αυθαίρετες κατασκευές και οι ημιυπαίθριοι χώροι.

Η Ολομέλεια ΣτΕ, υπό τον τότε αρχαιότερο αντιπρόεδρό της Μ. Βροντάκη, έκανε δεκτή εισήγηση του συμβούλου Επικρατείας Ν. Ρόζου και έκρινε αντισυνταγματικό το Ν. 3044/2002, που επιχείρησε να εξαιρέσει από τον κανόνα της κατεδάφισης όλα τα αυθαίρετα, πριν και μετά τον Ν. 1337/1983, αλλά και όσα θα χτίζονταν οποτεδήποτε στο μέλλον.

Το 2009 οι σύμβουλοι Επικρατείας δέχτηκαν ότι η τελευταία συνταγματικά ανεκτή εξαίρεση από την κατεδάφιση ήταν για τα κτίσματα που ανεγέρθηκαν μέχρι την 31.1.1983 και συνεπώς κάθε εξαίρεση από την κατεδάφιση αυθαιρέτων κατασκευών που έγιναν μετά την ημερομηνία αυτή, παραβιάζει το άρθρο 24 παράγραφος 2 του Συντάγματος (για το φυσικό και οικιστικό περιβάλλον), καθώς και τις συνταγματικές διατάξεις που κατοχυρώνουν το κράτος δικαίου, την ισότητα και τον σεβασμό στην αξία του ανθρώπου.

Στη συνέχεια, ένα έτος μετά, η Ολομέλεια του ΣτΕ με άλλη, την υπ΄ αριθμ. 3921/2010 απόφασή της, έκρινε και πάλι αντισυνταγματικές και ανίσχυρες τις διατάξεις του N. 3044/2002, που επέτρεψαν να εξαιρούνται από την κατεδάφιση νέα αυθαίρετα, είτε εντός είτε εκτός σχεδίου πόλεως και οικισμών, ακόμα και αν ανεγείρονται σε παραδοσιακούς και ειδικά προστατευόμενους οικισμούς.

Δηλαδή, η Ολομέλεια υπό τον τότε πρόεδρό της Π. Πικραμμένο και υιοθετώντας την εισήγηση της κυρίας Σακελλαροπούλου, έκρινε αντισυνταγματικό τον Ν. 3044/2002 και δέχθηκε ότι η τελευταία συνταγματικά ανεκτή εξαίρεση από την κατεδάφιση αυθαιρέτων έγινε με τον «νόμο Τρίτση» οπότε μπορούσαν να διασώσουν τα αυθαίρετα όσοι τα είχαν δηλώσει. Με την ίδια απόφαση του 2010 κρίθηκε ακόμη από το ΣτΕ ότι ο Ν. 3044/2002 είναι αντίθετος στο άρθρο 24 παράγραφος 2 του Συντάγματος, καθώς με τις διατάξεις του «ανατρέπεται ή επηρεάζεται δυσμενώς ο ορθολογικός οικιστικός σχεδιασμός, αποδυναμώνεται η εφαρμογή των όρων δόμησης και των περιορισμών χρήσης και επέρχεται επιδείνωση των όρων διαβίωσης των κατοίκων».

Τί ζητούν από το ΣτΕ

Στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο έχουν προσφύγει κάτοικοι του Αμαρουσίου Αττικής, της Φθιώτιδος, Θεσπρωτίας, κ.λπ. επικαλούμενοι, μεταξύ των άλλων, ότι θίγονται με τον αντισυνταγματικό Ν. 4014/2011 που προβλέπει την διαδικασία νομιμοποίησης των αυθαιρέτων και την επιβολή ειδικού προστίμου υπέρ του «Πράσινου Ταμείου». Ακόμη, ζητούν την ακύρωση των υπουργικών αποφάσεων που καθορίζουν τις διαδικασίες είσπραξης και απόδοσης του ειδικού παραβόλου-προστίμου στο «Πράσινο Ταμείο», προσδιορίζουν τον τρόπο υποβολής των απαραίτητων δικαιολογητικών και εγγράφων, κ.λπ.

Ειδικότερα, οι κάτοικοι υποστηρίζουν ότι ο επίμαχος νόμος παραβιάζει το άρθρο 24 του Συντάγματος για την προστασία του περιβάλλοντος, τις συνταγματικές αρχές της ανάπτυξης του οικιστικού περιβάλλοντος βάσει επιστημονικού σχεδιασμού, την συνταγματική αρχή της ισότητας, την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, κ.λπ., όπως επίσης παραβιάζει και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Τέλος, η δημοσίευση της απόφασης της Ολομέλειας του ΣτΕ αναμένεται μέσα στους επόμενους μήνες.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_01/05/2013_496982

«Χάρτινες» ποινές δικαστηρίων

Έντονη ανησυχία επικρατεί στην κυβέρνηση από τη μαζική αποφυγή πληρωμής των χρηματικών ποινών που επιβάλλουν καθημερινά τα δικαστήρια και τις χιλιάδες ανεκτέλεστες ποινικές αποφάσεις. Το θέμα, που έφθασε ως τον πρωθυπουργό οδήγησε την κυβέρνηση σε απόφαση για άμεσες νομοθετικές και όχι μόνον λύσεις, καθώς εκτός από τα έσοδα του Δημοσίου που έχουν καταρρεύσει από τη μη πληρωμή των χρηματικών ποινών, το σημαντικότερο είναι ότι δημιουργούνται φαινόμενα εκτεταμένης ατιμωρησίας που αποκτούν πλέον διαλυτικές για το κοινωνικό σώμα διαστάσεις.

Το σύνολο των ανεκτέλεστων ποινικών αποφάσεων ξεπερνάει πλέον τις 300.000 σε όλη τη χώρα για καταδίκες ερήμην για σωρεία αδικημάτων, ενώ οι χρηματικές ποινές που επιβάλλονται καθημερινά για όλα τα αδικήματα που επισύρουν ποινές φυλάκισης έως πέντε χρόνια ουσιαστικά δεν εισπράττονται.

Με δεδομένη την κατάσταση, με εντολή του πρωθυπουργού συστήθηκε ειδική επιτροπή με την προεδρία του γνωστού εισαγγελέα κ. Δημ. Ασπρογέρακα και τη συμμετοχή υπηρεσιακών παραγόντων από τρία υπουργεία, Οικονομικών, Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη, για άμεση αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου που ισχύει από το 2011 και κρίνεται ότι συνέβαλε καθοριστικά στην αποφυγή πληρωμής των χρηματικών ποινών.

Όπως άλλωστε αποδεικνύουν τα στατιστικά δεδομένα στα μεγάλα δικαστήρια της Αθήνας, ο νόμος που ψηφίστηκε επί υπουργίας Χάρη Καστανίδη και έδωσε, για λόγους που επιβάλλει και η οικονομική συγκυρία, τη δυνατότητα στα δικαστήρια να μετατρέπουν υποχρεωτικά όλες τις ποινές έως πέντε χρόνια σε χρηματικές και μάλιστα με δόσεις, συνέβαλε, εκτιμούν και οι δικαστές, στη μαζική αποφυγή της πληρωμής των ποινών.

Μόνον στο Εφετείο της Αθήνας, το μεγαλύτερο δευτεροβάθμιο δικαστήριο της χώρας, μέσα στο 2012 επιβλήθηκαν συνολικά 22 εκατ. ευρώ χρηματικές ποινές και από αυτές πληρώθηκε μόνον το ένα εκατ. ευρώ! Η κατάσταση είναι καλύτερη στο Πρωτοδικείο της Αθήνας, όπου από το σύνολο των 18,6 εκατ. ευρώ χρηματικών ποινών που επιβλήθηκαν το 2012 πληρώθηκαν 7,69 εκατ.

Πριν από την εφαρμογή του νόμου για την καταβολή με δόσεις των ποινών, η πληρωμή τους ήταν πιο διασφαλισμένη, με αποτέλεσμα στο Πρωτοδικείο της Αθήνας το 2011 να εισπραχθούν 13.869.000 ευρώ, ενώ μετά την εφαρμογή του νόμου, όπως τονίζουν στην «Κ» αρμόδιες δικαστικές πηγές, «η πλειονότητα των καταδικασμένων καταβάλλει μία δόση και στη συνέχεια εξαφανίζεται...».

Σε ό,τι αφορά τις ανεκτέλεστες αποφάσεις, που έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο φθάνοντας τις 300.000, ήδη μελετάται ο περιορισμός της ρύθμισης που ισχύει και δίδει τη δυνατότητα ακόμα και σε κακουργήματα οι δικαζόμενοι πολίτες να εκπροσωπούνται στη δίκη με δικηγόρο. Πάντως, η κατάρρευση των εσόδων από τις χρηματικές ποινές θεωρείται από την κυβέρνηση και το υπ. Δικαιοσύνης «βραδυφλεγής βόμβα» στα κοινωνικά θεμέλια, καθώς, όπως τονίζει στην «Κ» ο γ.γ. του υπ. Δικαιοσύνης κ. Νικ. Κανελλόπουλος, «η μη εκτέλεση και μη πληρωμή των ποινών ακυρώνουν το ποινικό μας σύστημα και εκτρέφουν με επικίνδυνες συνέπειες φαινόμενα ατιμωρησίας και γενικευμένης ανομίας».

Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_13/04/2013_517342

Αντισυνταγματική η διαθεσιμότητα στο Δημόσιο, λένε δικαστήρια σε Χίο, Ρέθυμνο, Ξάνθη και Μεσολόγγι

Η διαθεσιμότητα που προβλέπει ο Ν. 4092/2012 παραβιάζει τόσο το Σύνταγμα, όσο και τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, αποφάνθηκαν με επτά αποφάσεις τους τέσσερα δικαστήρια από διαφορετικές περιοχές της χώρας (Χίος, Ρέθυμνο, Ξάνθη και Μεσολόγγι).

Ειδικότερα, τα τέσσερα αυτά δικαστήρια με τις αποφάσεις τους (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων) που δημοσιεύονται στην Επιθεώρηση Εργατικού Δικαίου (τεύχος 6/2013) υπογραμμίζουν ότι το μέτρο της διαθεσιμότητας του Ν. 4093/2012, με το οποίο μειώνονται κατά 25% αποδοχές των θιγομένων εργαζομένων και καθίσταται αβέβαιο το μέλλον της εργασιακής τους σχέσης, η οποία και «πιθανολογείται σφόδρα ότι τελικά απολύεται», είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα και τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη.

Συγκεκριμένα, όπως υπογραμμίζουν οι δικαστές, η διαθεσιμότητα προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια η οποία προστατεύεται από το άρθρο 2 του Συντάγματος, και αυτό γιατί ανεξάρτητα της αποτελεσματικότητας και της προσφορότητας του μέτρου, οι θιγόμενοι εργαζόμενοι θυσιάζονται χάριν των οικονομικών στόχων της κυβέρνησης και της περιστολής των κρατικών δαπανών, ενώ προσβάλλεται βάναυσα και η προσωπικότητά τους, καθώς τους στερείται το δικαίωμα να εργαστούν.

Εξάλλου, τονίζεται στις δικαστικές αποφάσεις, ότι σύμφωνα με τον Ν. 4093/2012 κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας θα καταβάλλεται το 75% των αποδοχών. Όμως, συνεχίζουν τα δικαστήρια, οι αποδοχές των εργαζομένων ούτως ή άλλως είχαν ήδη υποστεί δραματικές μειώσεις, σε συνδυασμό με την επιβολή νέων φόρων, κάτι που θέτει σε διακινδύνευση την αξιοπρεπή διαβίωση των ιδίων και των οικογενειών τους. Επίσης, παραβιάζονται τα άρθρα 4 παράγραφος 5 και 25 παράγραφος 1 του Συντάγματος, καθώς το μέτρο της διαθεσιμότητας επιβαρύνει δυσανάλογα ορισμένες κατηγορίες πολιτών, έναντι άλλων και προσθέτει νέα μέτρα σε βάρος των ιδίων εργαζομένων, ενώ τα προηγούμενα μέτρα είχαν αποδειχθεί απρόσφορα, με μοναδικό κριτήριο την ειδικότητα και το αντικείμενο εργασίας τους.

Ακόμη, η διαθεσιμότητα -σύμφωνα πάντα με τις δικαστικές αποφάσεις- παραβιάζει το δικαίωμα για δίκαιη αμοιβή που καθιερώνει το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, αφού οι αποδοχές όσων τίθενται σε διαθεσιμότητα υπολείπονται του ορίου της φτώχειας. Για τον ίδιο λόγο παραβιάζεται και το άρθρο 22 παράγραφος 1 του Συντάγματος, όπως επίσης παραβιάζεται και η αρχή της μη διακρίσεως, καθώς οι εργαζόμενοι τίθενται σε διαθεσιμότητα με μοναδικό κριτήριο την κατηγορία και τον κλάδο, χωρίς επαρκή αιτιολογία, ενώ το κριτήριο που χρησιμοποιείται, δηλαδή η μη τήρηση της διαδικασίας του ΑΣΕΠ, είναι εντελώς προσχηματικό.

Επιπλέον, οι διατάξεις του Ν. 4093/2012 για τη διαθεσιμότητα αντιστρατεύονται ευθέως και τις συνταγματικές αρχές της αναλογικότητας (άρθρο 25 του Συντάγματος), της αξιοκρατίας (άρθρο 103 του Συντάγματος) και της ορθολογικής διάρθρωσης των υπηρεσιών του Δημοσίου. Και αυτό, γιατί η επιλογή των εργαζομένων που τίθενται σε τέτοια κατάσταση δεν γίνεται βάσει αντικειμενικών κριτηρίων (υπηρεσιακών και κοινωνικών, προσόντων, βάσει των ικανοτήτων, της απόδοσης, της αρχαιότητας, της ηλικίας, της οικογενειακής και της οικονομικής κατάστασης των εργαζομένων), ούτε όμως λαμβάνονται υπ' όψη κριτήρια που συνάπτονται με την προσωπική αξία και την ικανότητα των ενδιαφερομένων. Επιπλέον, σημειώνεται στις δικαστικές αποφάσεις, η κατάργηση των οργανικών θέσεων δεν πραγματοποιείται στη βάση ολοκληρωμένης μελέτης αναδιάρθρωσης των δημοσίων υπηρεσιών, αλλά στηρίζεται στο τυχαίο κριτήριο της κατάληψης θέσεων συγκεκριμένων ειδικοτήτων και κατηγοριών, χωρίς να λαμβάνονται υπ' όψη οι συγκεκριμένες ανάγκες της καθεμιάς υπηρεσίας ή φορέα. Θεωρείται δηλαδή «εκ προοιμίου βέβαιο» ότι οι υπηρεσίες που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων του Ν. 4093/2012 δεν χρειάζονται τις υπηρεσίες αυτών των ειδικοτήτων, μολονότι δεν έχει συνταχθεί σχετικό οργανόγραμμα στη βάση των πραγματικών αναγκών τους.

Παράλληλα, τα Μονομελή Πρωτοδικεία Χίου και Ξάνθης υπογραμμίζουν ότι η διαθεσιμότητα: 1) Μεταβάλλει «επί τα χείρω τους όρους εργασίας, αφενός μειώνοντας τον μισθό των αιτούντων κατά 25%, αφετέρου καθιστώντας αβέβαιο το μέλλον της εργασιακής σχέσης». Και αυτό, γιατί «πιθανολογείται βάσιμα ότι η διαθεσιμότητα θα οδηγήσει σε οριστική απώλεια της θέσεως εργασίας, δεδομένου ότι σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 4093/2012, η σχέση εργασίας αυτών που προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη, εφόσον δεν μεταταχθούν ή μεταφερθούν -ενδεχόμενο σφόδρα πιθανό με τα σημερινά δεδομένα- λύεται με τη λήξη του καθεστώτος της διαθεσιμότητας», 2) Τίθενται σε διαθεσιμότητα «με μοναδικό κριτήριο την κατηγορία και τον κλάδο, χωρίς επαρκή αιτιολογία για ποιον λόγο επιφυλάσσεται διαφορετική μεταχείριση σε άλλους εργαζόμενους της ίδιας κατηγορίας και του ίδιου κλάδου, κατά παράβαση της αρχής της μη διακρίσεως». Μάλιστα, υπογραμμίζουν οι δικαστές, το κριτήριο που χρησιμοποιείται, δηλαδή «η μη τήρηση της διαγωνιστικής διαδικασίας του ΑΣΕΠ, είναι παντελώς προσχηματικό», 3) Ο «νομοθέτης λειτουργώντας ισοπεδωτικά αντιμετωπίζει κατά τον ίδιο τρόπο τους ικανούς και ευσυνείδητους υπαλλήλους με τους αργόμισθους και τους ανεπαρκείς» και 4) Προσβάλλει «την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, όπως προσβάλλεται βάναυσα και η προσωπικότητα», καθόσον απομακρύνονται από τη θέση εργασίας τους και τους αποστερείται το δικαίωμα να εργαστούν.

Ακόμη, τα δικαστήρια Χίου και Ξάνθης επισημαίνουν ότι το μέτρο της διαθεσιμότητας παραβιάζει και το άρθρο 4 του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, καθώς «καταλείπεται στους εργαζόμενους ελάχιστο ή ανύπαρκτο εισόδημα».

Τέλος, τα Μονομελή Πρωτοδικεία Ξάνθης και Ρεθύμνου τονίζουν επίσης, μεταξύ των άλλων, ότι η διαθεσιμότητα αποτελεί βλαπτική μεταβολή της εργασιακής τους σχέσης, προσβάλλει στον πυρήνα τους τα συνταγματικά δικαιώματα των ενδιαφερομένων, και ειδικότερα αυτά που έχουν θεσμοθετηθεί στα άρθρα 2 παράγραφος 1, άρθρο 4 παράγραφος 5, άρθρο 22 παράγραφος 1, άρθρο 25 παράγραφοι 1 και 4 του Συντάγματος που επιβάλλουν τον σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την ισότιμη συνεισφορά στα δημόσια βάρη, την προστασία της εργασίας, ενώ την ίδια στιγμή παραβιάζει και τις αρχές της αναλογικότητας και της αξιοκρατίας.

Πηγή: AMΠE